سلام. امروز دومین سال ورود من به دانشگاه علوم پزشکی تهران است. انگار همین دیروز بود که با اضطراب و هراسی زیاد کوله بار سفر را از جایی که دو سال و 8 ماه در آنجا زندگی و کار کرده بودم به سوی منزلی جدید بستم. منزلی که هیچ نگرش و آگاهی زیادی از آن نداشتم اما دست روزگار و عوامل ناسازگار مرا به این سوی کشاندند. گرچه به خوبی می دانستم که هر جا بروم آسمان همین رنگ است اما برای یکبار هم که شده شانس ام را امتحان کردم و خواستم از تغییر نترسم و البته الان بسیار از تصمیم ام راضی هستم اگرچه هنوز نتوانستم آنگونه که می خواهم برای ارتقا خودم و رشته ام تلاش کنم اما به آینده خوش بین هستم. دو سال پیش ناچار شدم تمامی دوستان و همکارانم را که بسیار از آنها خاطرات خوبی داشتم بگذارم و به این سوی شهر بیایم . گفتن دلایل اش الان مشکلی را حل نمی کند اما آیا روزی دوباره مجبور خواهم بود این کار را تکرا کنم یا اصلا آیا جرات پذیرفتن تغییری دوباره را خواهم داشت؟ نمی دانم اما معتقدم انسان برای عبور از خطرات و مشکلات زندگی باید ریسک کند و از تغییر نهراسد و البته در همه حال امیدوار باشد.