سلام. از صبح هر چی به خودم فشار آوردم که مطلبی درباره برف امروز که شهر سیاه و کثیف تهران را سفید و زیبا کرد ننویسم اما نشد که نشد٬ دلم نیامد در این وبلاگ به اصطلاح تخصصی ام از هر چیزی کمی بنویسم الا این پدیده خدادای زیبا که واقعا بی ذوق ترین آدمها رو هم امروز سر ذوق آورد. قبل از هر چیز صبح که مثل هر روز با چشمهای خواب آلود و خسته بیدار شدم و دوباره در دل به خودم غر زدم که چرا باید صبح به این زودی سرکار بروم٬ یک دفعه با دیدن برف سفید و دنیای سفید بیرون بر سرعت کارهایم افزودم تا هر چه زودتر بتوانم از خانه بیرون بیایم و به مدد این برف زیبا و نبود وسایل نقلیه عمومی و غیر عمومی امروز اکثر پایتخت نشینان افتخار داشتند تا قسمتی از مسیر خود را پیاده بپیمایند. فقط می تونم بگم خدارا شکر. همین.
این هم نمونه هایی از ذوق بنده در قالب شکار لحظه های قشنگ این روز برفی. نمی دونم این غنچه های گل این موقع زمستون اینجا چه می کنن؟ اما هر چی هست واقعا زیباست. انسان رو یاد امید می اندازه.
همه ما بچگی مون رو با بازی های بچگانه, کتابهای کودکانه و کارتون های تلویزیونی به خاطر میاریم. البته علاوه بر سایر خاطرات من فکر می کنم سهم اینها خیلی بیشتره. اما کارتونهایی که ما اون موقع غالبا از تلویزیون می دیدیم خیلی با کارتونهای امروزی متفاوت بودن. موضوع اکثر فیلمها یا قصه های تخیلی سرزمین جادوگرها و فرشته ها بود یا ماجراهای اخلاقی که اکثرا شخصیتهاش حیوانات بودن و یا داستانهای غم انگیز دختربچه ها و پسر بچه هایی که یا گم شده بودن و دنبال مادر و پدرشون می گشتن یا والدینشون رو از دست داده بودن و ....