دلنوشته هاي يك كتابدار

سلام.

وقتی یه کتابدار می بینه که جلوی چشمش قوانین بدیهی کتابخونه رو رعایت نمی کنن چیکار باید بکنه؟ البته منظورم قوانینی نیست که جنبه نسبی دارن و هر کتابخونه ای در قالب آیین نامه برای خودش یه سری از اونها رو وضع می کنه و خب قالبا هم خیلی هاشون ضروری نیستن. بلکه منظورم یکی از مهمترین وظایف کتابخونه یعنی رعایت حق مولف آثاره. بماند که ما تو ایران در این مورد قانون درست و حسابی نداریم و کپی برداری از کتابها آزاده اما در مورد برخی منابع دیگه مثل پایان نامه ها وضع فرق داره و اکثر کتابخونه ها سعی می کنن در ظاهر اجازه کپی برداری از پایان نامه رو بدون اجازه نویسنده اون ندن. اما خب همیشه راه های میون بری هم هست که اونهم باز یه جورایی زورکی قابل درکه. اما... وای از روزی که در روز روشن اینکار بدون هیچ مشکلی و براحتی انجام بشه. روزی از فردی که در کتابخونه ای از یه پایان نامه زیراکس گرفته بود به شوخی پرسیدم: خب پس چی اش رو خودت می خواهی بنویسی؟ ... در کمال ناباوری گفت: صفحه عنوانش رو خودم می نویسم!! متاسفانه من هم در مقام مراجعه کننده بودم نه کتابدار٬ اما خیلی خیلی دلم می خواست می تونستم این واقعه رو مثل بقیه نادیده بگیرم ولی نتونستم جلوی اعتراضم رو بگیرم... اما بعدش احساس بدی داشتم چون توجیحی که شنیدم اصلا مناسب یه انسان بالغ نبود و بیشتر به گول زدنی کودکانه می مانست. خودم رو جای اون نویسنده غایب و یه جورایی مالباخته گذاشتم و فکر کردم اگر کسی از پایان نامه من چنین استفاده ای بکنه چه حالی به من دست خواهد داد؟!  شاید بهتره از این به بعد صفحه ای هم به پایان نامه اختصاص داده بشه و توش نوشته بشه " لطفا حق مولف را رعایت کنید" یا " کپی برداری از اثر پیگرد قانونی دارد" یا امثال این نوع جملات که تو کتابها و سایتها و وبلاگ ها وجود داره. شاید افراد با وجدان و احتمالا ناآگاه حداقل دیگه اینکار رو نکنن.